Działając na podstawie art. 14a § 1 ustawy z 29.08.1997r.- Ordynacja Podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), w odpowiedzi na zapytanie z 21.07.04, Naczelnik Urzędu Skarbowego
w Łowiczu informuje:

Zgodnie z art.29 ust.1 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535) obrotem, będącym podstawą opodatkowania, jest nie tylko kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę podatku należnego, lecz także otrzymana dotacja, subwencja i inna dopłata o podobnym charakterze, związana z dostawą towarów lub świadczeniem usług.

Obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług powstaje zgodnie z art. 19 ust. 1 cytowanej ustawy, z chwilą wydania towaru lub wykonania usługi, z zastrzeżeniem ust. 2-21 tego artykułu. W ust. 21 określony został szczególny moment powstania obowiązku podatkowego, dotyczący właśnie dopłat związanych z dostawą. Obowiązek powstaje w tym przypadku z chwilą uznania rachunku bankowego podatnika kwotą przedmiotowych dopłat (w tym refundacji do leków przez NFZ).

Z powyższego wynika, iż Ustawodawca uregulował odmiennie moment powstania obowiązku podatkowego przy sprzedaży towarów i odmiennie w odniesieniu do otrzymywanych dopłat. Wobec tego, zawierane przez podatników umowy cywilno- prawne, winny być dostosowywane do obowiązujących regulacji prawnych.

Jeżeli Apteka otrzymaną refundacją z NFZ płaci za leki firmie farmaceutycznej, winna dostosować ustalenia umowy do wymogów określonych w ustawie, by bez ich naruszania uzyskiwać informacje o wpływie refundacji z NFZ na rachunek bankowy.

Opodatkowywanie przez Aptekę całości sprzedaży w miesiącu wydania towaru (wg okresowego raportu fiskalnego), tj. zarówno w odniesieniu do części płaconej przez klienta, jak
i refundowanej w przyszłym okresie, nie będzie w sposób prawidłowy określać podstawy
i przedmiotu opodatkowania, o których mowa w art. 109 ust. 3 w/w ustawy o VAT, w danym okresie rozliczeniowym.

Stanowisko Spółki (Apteki), iż takie nieprawidłowe określenie podstawy opodatkowania, jak
i zobowiązania podatkowego, „jest nie karane wg nowej ustawy”, nie jest w pełni słuszne. Przywołany zapis art. 109 ust. 7 pkt 2, iż nie stosuje się przepisów ust. 4-6, odnosi się bowiem jedynie do zakresu ustalania dodatkowego zobowiązania, czyli naliczania 30% kwoty zaniżenia. Pozostała część postanowień art. 109 ust. 4 jest zachowana.

Zatem stwierdzenie wykazania przez podatnika w deklaracji niższej kwoty zobowiązania od należnej, będzie powodowało określenie przez organ podatkowy prawidłowej wysokości tego zobowiązania, a tym samym również pozostałych konsekwencji zaniżenia kwot podatku, regulowanych w innych przepisach prawa podatkowego.